Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.

Logo NInA
„Scena ciszy”, reż. Joshua Oppenheimer
Powrót

Scena ciszy | Wtedy–teraz

Sprawcy ludobójstwa w Indonezji są dziś uprzywilejowanymi obywatelami i żyją obok rodzin swoich ofiar. Adi, bohater filmu, postanawia się z nimi skonfrontować. Scena ciszy jest dopełnieniem nominowanej do Oscara Sceny zbrodni (Act of Killing) z 2012 roku.
Data
SO   11 / 02 / 2017
Godzina
20:15
Miejsce
Narodowy Instytut Audiowizualny ul. Wałbrzyska 3/5
02-739 Warszawa
Sala Ziemia Obiecana | Pierwsze piętro

Pokaz odbywa się w ramach cyklu Wtedy–teraz | Polska Szkoła Dokumentu.

Scena ciszy, reż. Joshua Oppenheimer, 2014, 98 minut

Adi Rukun, optyk w średnim wieku, ocalał z potwornej zbrodni ludobójstwa dokonanej w latach 60. ubiegłego wieku przez brygady śmierci w Indonezji. Decyduje się przerwać milczenie i zrobić coś zupełnie niewyobrażalnego w społeczeństwie, gdzie mordercy nadal pozostają bezkarni i żyją w sąsiedztwie swoich ofiar – skonfrontować ich z makabrycznymi czynami, których się dopuścili. Podczas badania wzroku proponuje im spojrzenie na przeszłość z innej perspektywy. Adi wierzy, że tylko odważna konfrontacja przywróci jego rodzinie godność i pozwoli na uzdrowienie strasznej traumy.

Spotkanie z Marią Zmarz-Koczanowicz

Film jest częścią wieczoru poświęconego tematowi „dokument a historia najnowsza". Zapraszamy również na wcześniejszy pokaz filmów Marii Zmarz-Koczanowicz  i spotkanie z reżyserką.

Wstęp

Wstęp na pokaz jest bezpłatny i nie wymaga rejestracji. 

Sala ma ograniczoną liczbę miejsc (120), warto więc przyjść trochę wcześniej.

Zwiastun

Zwiastun filmu „Scena ciszy”

Jak to jest ocaleć z potwornej zbrodni ludobójstwa dokonanej w latach 60. ubiegłego wieku przez brygady śmierci w Indonezji? Adi Rukun, optyk w średnim wieku, ocalał, ale jego starszy brat był torturowany, po czym zamordowany przez reżimowe organizacje paramilitarne Panczaszila. Adi decyduje się przerwać milczenie i zrobić coś zupełnie niewyobrażalnego w społeczeństwie, gdzie mordercy nadal pozostają bezkarni i żyją w sąsiedztwie swoich ofiar. Postanawia skonfrontować ich z makabrycznymi czynami, których się dopuścili i podczas badania wzroku proponuje im spojrzenie na przeszłość z innej perspektywy. Okulary mają zmienić ich patrzenie na świat. Ma nadzieję, że w ten sposób zbrodniarze przyjmą w końcu odpowiedzialność za swoje działania. Niektórzy z nich są dziś uprzywilejowanymi obywatelami, a jeden napisał nawet książkę ilustrującą dokonane zbrodnie w nadziei, że będzie ona miała kiedyś historyczne znaczenie. Adi wierzy, że tylko odważna konfrontacja z mordercami przywróci jego rodzinie godność i pozwoli na uzdrowienie strasznej traumy, która ich gnębi. Rodzice Adiego żyją nadal, choć są w podeszłym wieku. Dokonana zbrodnia wisi nad tymi, którzy ocaleli, a cisza, jaka na jej temat panuje, dłużej okazuje się już nie do zniesienia. Rozmawiając z mordercami, Adi promienieje życzliwością i spokojem, ale widać, że poszukuje czegoś nieuchwytnego, dąży do zamknięcia jakiegoś etapu, którego nie da się dokonać bez ujawnienia morderców i zbrodni, których kiedyś się dopuścili.  Choroba Alzheimera, która dotknęła ojca Adiego staje się metaforą zbiorowej niepamięci Indonezyjczyków, a zabójcy widziani oczami ocalałego brata wydają się jeszcze bardziej źli, niż moglibyśmy przypuszczać. Zdaniem reżysera film jest poematem na temat ciszy, zrodzonej z terroru, wezwaniem do jej przełamania, a także obrazem konsekwencji, jakie się z tym wiążą. To również opowieść o tym, że w życiu nie można nic zmienić, dopóki nie rozprawimy się do końca z przeszłością, nawet, gdy nasza codzienność zbudowana jest na terrorze i kłamstwach.

Zobacz również