Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.

Logo NInA
kadr z filmu „Czerwony”, reż. Krzysztof Kieślowski
Powrót

Maraton filmów Kieślowskiego w Ninatece

Przez dwa wrześniowe tygodnie w portalu Ninateka będzie można bezpłatnie oglądać 12 dokumentów i 10 fabuł Krzysztofa Kieślowskiego.
Data
od: PT   09 / 09 / 2016
do: PT   23 / 09 / 2016
Godzina
00:00
23:59
Miejsce
Ninateka.pl
Wydarzenie online

Dokumenty | 9–16 września 2016

Z miasta Łodzi, 1969

Dyplomowy film Kieślowskiego, nakręcony pod opieką jego mistrza, Kazimierza Karabasza. Reżyser cierpliwie obserwuje miejsca i zdarzenia w mieście, w którym przeżył wiele lat. Przygląda się dzieciom na ulicy, włókniarkom żegnającym koleżankę odchodzącą na emeryturę, soliście estradowemu czy konkursowi młodych talentów w parku. Jest w tym spojrzeniu wiele życzliwości i ciepła.

Byłem żołnierzem, 1970

Skromny, krótkometrażowy dokument, a zarazem jeden z najbardziej poruszających filmów antywojennych. Reżyser pokazuje w nim żołnierzy oślepionych na polu bitwy. Niewidomi weterani widzą świat już tylko w snach i o nich opowiadają przed kamerą i mikrofonem. Muzyka złożona z fragmentów utworów Jana Sebastiana Bacha stanowi podkład pod białe plansze z napisami oddzielającymi kolejne tematy wypowiedzi pięciu niewidomych mężczyzn.

Fabryka, 1970

Krótkometrażowy dokument stanowi relację z narad w warszawskiej fabryce traktorów Ursus, skontrastowaną z obrazem panujących w zakładzie warunków pracy. To zestawienie przynosi przygnębiającą wizję funkcjonowania przedsiębiorstwa w realiach gospodarki socjalistycznej.

Refren, 1972

Tym razem Kieślowski obnaża absurdy peerelowskiej rzeczywistości pokazując urzędników i petentów w miejskim zakładzie pogrzebowym. Machina biurokratyczna nie przewiduje specjalnego trybu postępowania, gdy chodzi o pochówek. Jak w każdym socjalistycznym urzędzie obowiązują tu druki, zaświadczenia, zezwolenia, wyraźnie odciśnięte pieczątki. Obserwacje z zakładu pogrzebowego zostają wstawione w ramę kompozycyjną, którą można ująć hasłem: „życie i śmierć podlegają ścisłej ewidencji”.

Murarz, 1973

Portret byłego przodownika pracy i działacza organizacyjnego, który po Październiku '56 zrezygnował z kariery partyjnej i stał się na powrót zwykłym murarzem. Bohatera filmu oglądamy w dniu największego święta w socjalistycznym świecie – 1 maja. Filmowe ujęcia, jakby żywcem wzięte z propagandowego reportażu, zostały zestawione z płynącym zza kadru gorzkim wyznaniem człowieka, który w młodości dał się uwieść pięknym hasłom ideologii i doznał goryczy rozczarowania.

Życiorys, 1975

Wykluczony z PZPR bohater Życiorysu staje przed Komisją Kontroli Partyjnej, która ma rozpatrzyć jego odwołanie. Wszystkie fakty z życia przesłuchiwanego są oceniane na jego niekorzyść. Reżyser posłużył się w tym filmie formą paradokumentalną: filmował obrady autentycznej Komisji Kontroli Partyjnej, która jednak rozpatrywała fikcyjną biografię, przygotowaną specjalnie do filmu. W postać przesłuchiwanego wcielił się człowiek o życiorysie podobnym do tego, który opracował reżyser.

Szpital, 1976

Dokument o 36-godzinnym dyżurze na oddziale chirurgicznym zrodził się z bardzo ogólnego pomysłu na film o braterstwie. Kieślowski i jego ekipa zanotowali poruszające sceny podczas kilku ostrych dyżurów w jednym z warszawskich szpitali. Niedoinwestowany i zacofany technologicznie obiekt (nie działa winda, a podczas operacji łamie się młotek), który funkcjonuje tylko dzięki poświęceniu ludzi oddanych swojej pracy, stał się na ekranie metaforą Polski połowy lat 70.

Z punktu widzenia nocnego portiera, 1977

Zakładowy wartownik z tego filmu to służbista, miłośnik kontrolowania i zwolennik publicznych egzekucji. Pasją portiera jest nękanie innych – młodych par wieczorem w parku, wagarowiczów wychodzących z kina, wędkarzy, którzy zapomnieli zabrać z domu zezwolenie na połów, pracowników, którzy nie odbili w pośpiechu karty przy wejściu do zakładu. Ta pasja do nękania innych trafnie charakteryzuje bohatera na tle jego czasów.

Siedem kobiet w różnym wieku, 1978

Dokumentalna obserwacja siedmiu tancerek – od najmłodszej, kilkuletniej, uczącej się pierwszych tanecznych kroków, do najstarszej, kilkudziesięcioletniej, która uczy małe dziewczynki podstaw sztuki – składa się na film o całym życiu jednej kobiety. To dokumentalne arcydzieło Kieślowskiego zbudowane jest z precyzją godną utworu poetyckiego. Każde ujęcie, słowo i efekt dźwiękowy mają tu znaczenie, układając się w liryczną opowieść o życiu artysty nierozerwalnie splecionym ze sztuką.

Dworzec, 1980

Bohaterem tego dokumentu jest stołeczny Dworzec Centralny, a właściwie rozziew pomiędzy propagandowym a rzeczywistym obrazem tej sztandarowej socjalistycznej inwestycji. Kamera obserwuje codzienne gorączkowe życie dworca, słyszymy nieśmiertelne komunikaty („Opóźnienie pociągu może ulec zmianie. Za opóźnienie podróżnych przepraszamy”) i zmagania ludzi z bezduszną dworcową biurokracją („Jeśli kasa trzecia i czwarta nie przyjmuje, to nikt panu tego nie może zrobić”).

Gadające głowy, 1980

„Kim jesteś? A czego byś chciał?” – pyta zza kadru Kieślowski w tym filmie-ankiecie. Odpowiadają na nie Polacy w różnym wieku. Ich wypowiedzi zostały ułożone chronologicznie. Wsłuchując się w to, co mówią ludzie przed kamerą dostrzeżemy, jak zakres spojrzenia na świat zmienia się wraz z wiekiem. Suma tych wypowiedzi równa się stanowi świadomości społeczeństwa polskiego przełomu lat 70. i 80.

 

Fabuły | 16–23 września 2016

Blizna, 1976

W swoim pierwszym kinowym filmie Kieślowski analizuje problemy sprawowania władzy i ukazuje rozziew między decydentami a tymi, którzy muszą ponieść  konsekwencje podjętych decyzji i działań. W położonym wśród lasów miasteczku planowana jest budowa wielkiego kombinatu przemysłowego, którą kieruje Stefan Bednarz (Franciszek Pieczka). Choć w sąsiednim województwie nie brakowało nieużytków, klamka zapadła i niefortunnej decyzji o lokalizacji obiektu nie można już cofnąć. Z czasem dochodzi do coraz ostrzejszych konfliktów z robotnikami i lokalnymi mieszkańcami.

Amator, 1979

Jedno z ważniejszych dzieł Krzysztofa Kieślowskiego, wpisujące się w nurt kina moralnego niepokoju. Zaopatrzeniowiec z prowincjonalnego zakładu przemysłowego (Jerzy Stuhr) kupuje prostą kamerę, aby filmować życie swojej rodziny. Kiedy o nabytku dowiaduje się kierownictwo placówki, bohater zostaje poproszony o udokumentowanie zakładowych uroczystości. Z czasem jego filmowa kariera nabiera tempa, a on staje twarzą w twarz z problemami, jakie rodzi społeczne zaangażowanie.

Przypadek, 1981

Student medycyny, Witek (Bogusław Linda), bierze na uczelni urlop dziekański i pędzi na dworzec, by złapać pociąg do Warszawy. Tytułowy „przypadek” decyduje, jak od tego momentu potoczą się jego losy. Reżyser stwarza swojemu bohaterowi możliwości „wyboru” między trzema rodzajami życiowej aktywności. Jednak, jak twierdzi Kieślowski, „człowiek jest jak gdyby przeznaczony do postępowania w pewien określony sposób niezależnie od okoliczności. Postać w filmie znajduje się na trzech różnych drogach, ale zasadniczo pozostaje taka sama”.

Bez końca, 1984

Akcja filmu rozgrywa się w 1982 roku. Urszula Zyro (Grażyna Szapołowska), wdowa po niedawno zmarłym adwokacie (Jerzy Radziwiłowicz), który bronił skazanych uczestników strajków, stara się pomóc jednemu z ostatnich podopiecznych męża i kieruje go do mecenasa Labradora (Aleksander Bardini), pragmatyka z 40-letnim stażem. Odwołując się do polskich doświadczeń stanu wojennego, reżyser kreuje własną wizję ówczesnego konfliktu społecznego i z całą surowością ocenia sposoby jego neutralizacji.

Krótki film o zabijaniu, 1987

Niezwykle ascetyczny w formie film otworzył przed Krzysztofem Kieślowskim międzynarodową karierę, zdobywając m.in. szereg wyróżnień na festiwalu filmowym w Cannes i Europejską Nagrodę Filmową. Fabuła skupia się wokół trzech postaci, których losy splatają się pewnego zimnego i ponurego marcowego dnia. 20-letniemu Jackowi (Mirosław Baka), który z zimną krwią zamordował taksówkarza, grozi kara śmierci. Jego obrońcą zostaje Piotr, młody prawnik, który właśnie zdał egzaminy końcowe.

Krótki film o miłości, 1988

Tomek, nieśmiały 20-latek, wieczorami obserwuje przez lunetę piękną Magdę, mieszkankę sąsiedniego bloku. Zakochany chłopak podejmuje kolejne nieśmiałe próby nawiązania z nią kontaktu. Kiedy wreszcie dochodzi do spotkania, kobieta obchodzi się z adoratorem niezwykle cynicznie. Olafowi Lubaszence i Grażynie Szapołowskiej udało się stworzyć głębokie psychologiczne portrety swoich postaci – dwojga samotnych ludzi pośrodku gigantycznego blokowiska, gdzie nie ma miejsca na prawdziwe międzyludzkie więzi.

Podwójne życie Weroniki, 1991

Pewnego dnia o jednej godzinie przychodzą na świat dwie dziewczynki. Jedna w Krakowie, druga we francuskim Clermont-Ferrand. Otrzymują to samo imię, mają takie same zainteresowania i są podobne jak dwie krople wody. Nic o sobie nie wiedząc, czują głęboką więź. Krzysztof Kieślowski, umiejętnie budując między bohaterkami sieć niewidzialnych połączeń, wciąga widza w sferę metafizyki. Dodatkowymi walorami filmu są utrzymane w tonacji sepii zdjęcia Sławomira Idziaka i poruszająca muzyka Zbigniewa Preisnera.

Trzy kolory. Niebieski, 1993

Młoda kobieta, Julie (Juliette Binoche), traci w wypadku samochodowym męża i jedyną córkę. Pogrążona w rozpaczy zostawia wszystko, co miało związek z przeszłością i przenosi się do mieszkania w Paryżu. Odcina się od rodziny oraz znajomych i żyje z dnia na dzień do czasu, gdy dowiaduje się, że w życiu jej męża była inna kobieta, która teraz spodziewa się jego dziecka. Nastrojowy film Kieślowskiego z zapadającą w pamięć muzyką Zbigniewa Preisnera został obsypany nagrodami na festiwalu w Wenecji.

Trzy kolory. Biały, 1993

Gorzka, pełna niespodziewanych zwrotów akcji komedia o zawiedzionych miłosnych nadziejach. Kieślowski w Białym dowodzi, że we współczesnym świecie nie ma prawdziwej równości, bo w istocie każdy chce być „równiejszy”: lepszy, bogatszy, sprytniejszy od innych. Kiedy po 6 miesiącach małżeństwa Dominique (Julie Delpy) rozwodzi się z Karolem (Zbigniew Zamachowski), oskubując go z całego majątku, ten postanawia wrócić do Polski, „odkuć się” i udowodnić byłej partnerce, że zostawiając go popełniła ogromny błąd.

Trzy kolory. Czerwony, 1994

Ostatni film w karierze Krzysztofa Kieślowskiego podejmuje temat przypadku, przeznaczenia i woli człowieka w etycznej relacji ze światem. Plan osobistej introspekcji bohaterów przenika się tu z kontekstem społecznym – próbą zrozumienia ludzkich czynów, motywów i intencji oraz odpowiedzialnością za zbiorowość. W głównych rolach wystąpili Irène Jacob i Jean-Louis Trintignant. Film otrzymał trzy nominacje do Oscara – za scenariusz, reżyserię i zdjęcia.

Spot promocyjny

Maraton Kieślowskiego w Ninatece | Spot

Zobacz również