Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.

Na naszej stronie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z witryny bez zmian ustawień oznacza, że akceptują Państwo otrzymywanie tych plików. Wyłącz komunikat
Logo NInA
fot. Marcin Oliva Soto
Powrót

Otwarcie NInA

Oddajemy w wasze ręce nowy budynek i otwieramy się na miasto! Pod koniec maja NInA stanie się czynnym codziennie miejscem pełnym kulturalnych akcji - koncertów, pokazów, spektakli, dyskusji i warsztatów. A do tego obchodzimy dziesiąte urodziny - jest powód do świętowania!
Wprowadzenie
Program
Wydarzenia
Goście
Kontakt
Aleksander Nowak
Kompozytor
"Nowa polska gwiazda na kompozytorskim firmamencie. Tak brawurowo startowali jedynie Krzysztof Penderecki oraz Paweł Mykietyn" - Andrzej Chłopecki, Dwutygodnik. Aleksander Nowak (1979) to jeden z najciekawszych młodych polskich kompozytorów. Jego znakiem rozpoznawczym są utwory zbudowane wokół opowieści i anegdoty – ulotnego, codziennego doświadczenia (Ciemnowłosa dziewczyna w czarnym sportowym samochodzie, 2009), fascynującej podróży (Fiddler’s Green and White Savannas Never More, 2006) czy intymnego, emocjonalnego przeżycia (Last Days of Wanda B., 2006). Umiejętność łączenia eksperymentów narracyjnych z poszukiwaniem nowej harmonii przyniosła mu dwa zamówienia operowe: Sudden Rain (Teatr Wielki Opera Narodowa, 2009) oraz Space Opera (Teatr Wielki w Poznaniu, 2015), a także zaowocowała dwoma albumami monograficznymi: Fiddler’s Green, wydanym w 2009 roku przez Polskie Radio Katowice oraz 3x4+8, wydanym w 2012 roku przez CD Accord. Aleksander Nowak zaczynał naukę kompozycji pod okiem Uliany Biłan, a kontynuował w klasie Aleksandra Lasonia w katowickiej Akademii Muzycznej oraz u Steve’a Rouse’a na University of Louisville (USA). Jego utwory zamawiali i wykonywali między innymi: Magdalena Bojanowicz, Maciej Frąckiewicz, Eugeniusz Knapik, Urszula Kryger, Piotr Pławner, Piotr Sałajczyk, Alarm Will Sound, Cellonet, Kwartet Śląski, London Sinfonietta, Studio For New Music Ensemble Moscow, AUKSO, Orkiestra Muzyki Nowej, Filharmonia Narodowa czy Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia. Jest prezesem katowickiego oddziału Związku Kompozytorów Polskich. Pracuje jako adiunkt w Akademii Muzycznej w Katowicach, gdzie prowadzi zajęcia z przedmiotów teoretycznych; w 2010 roku otrzymał tytuł doktora. Jest laureatem nagrody Gwarancje Kultury 2011 oraz stypendium Moritz von Bomhard.

Maciej Grzybowski
Pianista
"Ma dar przepełniania partnerów i słuchaczy energią. Zasiada przed klawiaturą z niezbitym przekonaniem, że nuty stawiane na pulpicie są zapisem muzyki istotnie ważnej" – Małgorzata Komorowska, Ruch Muzyczny. Maciej Grzybowski (1968) to charyzmatyczny pianista i kameralista. Jako solista występował na międzynarodowych festiwalach obok takich sław jak Martha Argerich, Paul Badura-Skoda, Grigorij Sokołow, Ivo Pogorelich, Piotr Anderszewski, Arditti Quartet czy London Sinfonietta. Był czterokrotnie nominowany do Paszportów Polityki. Ma na koncie dwa albumy nominowane do Fryderyków: Paweł Szymański – Works for Piano (EMI Classics) oraz Dialog (Universal) z utworami Bacha, Schönberga, Berga, Szymańskiego i Mykietyna. Swoje dzieła dedykowali mu Paweł Mykietyn (Epifora, 1996) i Paweł Szymański (Singletrack, 2005). Od 1992 do 2005 był członkiem zespołu NONSTROM. Zadebiutował recitalami w Nowym Jorku oraz w Sali Mozarta w Bolonii w 2005 roku. W 2006 roku wziął udział w trzech koncertach podczas Festiwalu Muzyki Pawła Szymańskiego zorganizowanego przez NInA. W 2007 roku na festiwalu Sacrum Profanum wykonał podczas jednego wieczoru komplet Sonat fortepianowych Charlesa Ivesa. W 2008 roku debiutował w Wielkiej Brytanii na festiwalu Sounds New w Canterbury, a w 2009 – w Londynie, w St. John’s Smith Square. W 2013 podczas Bregenzer Festspiele w Bregencji (Austria) wraz z orkiestrą Wiener Symphoniker pod batutą Paula Daniela zagrał Koncert fortepianowy Andrzeja Czajkowskiego; wykonywał również w kraju i zagranicą Koncert fortepianowy Witolda Lutosławskiego. W latach 2012-2015 odbywał tournées po USA, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii.

AUKSO
Orkiestra Kameralna Miasta Tychy
"To było jak słuchanie roju szerszeni szybko zmieniających kierunek, na minutę czy dwie tych 48 muzyków stało się jednym ciałem" - Alex Pappademas, New York Times. AUKSO to jeden z najciekawszych europejskich zespołów kameralnych – młoda i żywiołowa orkiestra, założona w 1998 roku przez grupę absolwentów Akademii Muzycznej w Katowicach oraz Marka Mosia, wybitnego skrzypka, dyrygenta i kameralistę. Zespół koncertuje w kraju i za granicą. Występuje na festiwalach (Wielkanocnym Ludwiga van Beethovena, Wratislavia Cantans czy Warszawskiej Jesieni), nagrywa płyty z polską muzyką współczesną (utwory Grażyny Bacewicz, Henryka Mikołaja Góreckiego, Witolda Lutosławskiego, Wojciecha Kilara, Krzysztofa Pendereckiego czy Zbigniewa Preisnera), ale również eksperymentuje, zderzając odrębne języki muzyczne i łącząc klasykę z jazzem czy rockiem (we współpracy z Leszkiem Możdżerem, Tomaszem Stańko, Urszulą Dudziak, Michałem Urbaniakiem, Motion Trio czy Voo Voo). Orkiestra AUKSO zrealizowała wiele projektów wspólnie z NInA, między innymi prawykonanie w 2011 roku III Symfonii Pawła Mykietyna podczas inauguracji Krajowego Programu Kulturalnego Polskiej Prezydencji w Radzie UE czy prawykonanie w 2014 roku Kyrie Henryka Mikołaja Góreckiego. Prawykonania swoich utworów powierzali AUKSO także Zbigniew Bujarski, Cezary Duchnowski, Wojciech Kilar, Aleksander Lasoń, Piotr Moss, Grażyna Pstrokońska-Nawratil i inni.

Marek Moś
Dyrygent, skrzypek
Marek Moś (1956) jest dyrektorem orkiestry AUKSO od czasu jej powstania oraz założycielem i wieloletnim pierwszym skrzypkiem Kwartetu Śląskiego – zespołu, który w krótkim czasie stał się jednym z najwybitniejszych kwartetów smyczkowych w Europie. Z Kwartetem dokonał około trzydziestu prawykonań utworów i występował na najbardziej prestiżowych festiwalach i najważniejszych scenach świata, między innymi w Konzerthaus w Wiedniu, Concertgebouw i Ijsbreker w Amsterdamie, Vredenburg w Utrechcie, Schauspielhaus w Berlinie, Tivoli w Kopenhadze, Tonhalle w Düsseldorfie, de Singel w Antwerpii, Merkin Hall w Nowym Jorku i Jordan Hall w Bostonie. Ma w swoim dorobku wiele nagrań dla Polskiego Radia i Telewizji, a także firm fonograficznych (CD Accord, Olimpia, Patridge, Thesis, Wergo). Jest laureatem wielu nagród, w tym dwóch Fryderyków za płytę z Kwartetami smyczkowymi Góreckiego (1995) oraz Kwartetami smyczkowymi Karola Szymanowskiego i Witolda Lutosławskiego (1997). Ukończył studia u Kazimierza Dębickiego i Andrzeja Grabca w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Obecnie jest pracownikiem dydaktycznym macierzystej uczelni.

Magdalena Bojanowicz
Wiolonczelistka
Magdalena Bojanowicz (1988) to utalentowana wiolonczelistka młodego pokolenia. Współtworzy warszawską grupę Cellonet oraz duet TWOgether z akordeonistą Maciejem Frąckiewiczem. Za ten drugi projekt była nominowana do Fryderyków 2013 oraz otrzymała Paszport Polityki 2012. Jako TWOgether ma na koncie album pod tytułem Satin (2012) z utworami – między innym – Aleksandra Nowaka i Krzysztofa Pendereckiego. Jako solistka występowała z wieloma orkiestrami pod batutą takich dyrygentów jak: Tadeusz Wojciechowski, Jerzy Kosek, Michał Nesterowicz, Paweł Przytocki, Volker Schmidt-Gertenbach czy George Tchitchinadze. Brała udział w wielu festiwalach, między innymi: Musica Moderna w Łodzi, Warszawska Jesień, Musica Polonica Nova, Mistrzowie Polskiej Wiolinistyki w Zielonej Górze, Festival au Leman w Thonon les Bains we Francji, Festiwal Kameralny w Moskwie oraz Festiwal Gulangyu w Xiamen w Chinach. W 2010 roku ukończyła studia na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie wiolonczeli profesora Andrzeja Bauera. Obecnie kontynuuje swoją edukację na Universität der Künste w Berlinie w klasie profesora Jensa Petera Maintza.

Piotr Sałajczyk
Pianista
"Krok po kroku tworzy monumentalne dzieło. Bez jednego luźnego taktu czy nadmiernej teatralności" - Stephane Friederich, "Pianiste". Piotr Sałajczyk (1982) to wyróżniający się pianista młodego pokolenia, występujący jako kameralista i solista z polskimi filharmoniami i orkiestrami takimi jak AUKSO, Orkiestra Muzyki Nowej, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia i Sinfonia Iuventus. W 2011 roku DUX wydał jego debiutancki album Beethoven: Sonata No. 32 In C Minor Op. 111 / Schubert: Sonata In B Flat Major D960. Płyta została entuzjastycznie oceniona przez krytyków, otrzymując dwa wyróżnienia: Maestro francuskiego magazynu Pianiste oraz Pizzicato Supersonic Award magazynu Pizzicato z Luksemburga. Z kolei w 2012 roku wraz z Lasoń Ensemble nagrał płytę z polskimi kwintetami fortepianowymi, wydaną przez CD Accord i nominowaną do Fryderyka. Prowadzi aktywne życie koncertowe. Brał udział w takich festiwalach jak Ars Cameralis, Wratislavia Cantans, Festiwal Muzyki Filmowej w Krakowie, Bejing Modern Music Festival, Intersonanzen w Poczdamie, Unerhoerte Musik w Berlinie, Festiwal Prawykonań NOSPR, Musica Polonica Nova, Sommets Musicaux de Gstaad czy Musique et Neige w Szwajcarii. Ukończył z wyróżnieniem najlepszą polską uczelnię pianistyczną – Akademię Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie fortepianu prof. Józefa Stompla. Studia uzupełniał w Mozarteum w Salzburgu w klasie fortepianu prof. Pavla Gililova. Obecnie jest adiunktem macierzystej uczelni.

DJ Wika
Didżejka
DJ Wika, a właściwie Wirginia Szmyt (1938) jest specjalistką od rozkręcania imprez międzypokoleniowych, jedną z najbardziej pozytywnych postaci warszawskiej sceny imprezowej i prawdopodobnie najstarszą didżejką na świecie. Na co dzień jest rezydentką w warszawskim Bolku, ale występowała też w wielu innych klubach: w Cafe Kulturalna, w UFO na placu na Rozdrożu czy w Mieście Cypel. Występuje w całej Polsce – ma na koncie między innymi imprezy w ramach Malta Festival Poznań i festiwalu ANIMATORIUM we Wrocławiu. Regularnie występuje z cenionymi muzykami młodego pokolenia, między innymi raperem Pono czy didżejami Bobrowcem i Kowalskym. W 2012 roku została nominowana do nagrody Wdechy w kategorii Człowiek Roku za swoją pozytywną misję kulturową, którą sama najlepiej streściła w wywiadzie dla portalu gazeta.pl: Cieszę się, że swoim graniem i paradami seniorów udaje mi się czasem zwrócić uwagę na problem i rozbić parę stereotypów. Pokazać starych jako mądrych, doświadczonych ludzi, którzy mogą trochę wypełnić pustkę po autorytetach. Poza tym cieszmy się, że w ogóle żyjemy, bo to jest jednak dar. Sława DJ Wiki zyskała wymiar międzynarodowy, gdy napisał o niej Reuters, jej historia obiegła zachodnie portale lajfstajlowe i serwisy społecznościowe.

Burn Reynolds
Didżej
Burn Reynolds (1979) to DJ serwujący mieszankę soulu, funku, disco, rocka, jazzu i psychodelii. Jest członkiem kolektywu Soul Service, z którym prowadzi cotygodniową audycję w radiu Roxy oraz wydaje płyty z kompilacjami prezentującymi mało znane utwory z archiwów polskiej fonografii (cykl Polish Funk, Why Not Samba, Off Season, Strange Weekend). Albumy ukazały się nakładem wytwórni Polskie Nagrania; w Stanach Zjednoczonych są dystrybuowane przez chicagowski label Dusty Groove. Organizował wiele imprez i koncertów, między innymi z udziałem Tony’ego Allena (legendarnego perkusisty Feli Kutiego), Mulatu Astatke & the Heliocentrics i Hypnotic Brass Ensemble. Otwierał kilka festiwali filmowych i teatralnych, w tym Warszawskie Spotkania Teatralne, Festiwal Filmów Fabularnych w Gdyni i dwie edycje Planete Doc Review. Współpracował również z Teatrem Narodowym przy spektaklu Daniił Charms Z niebywałej wysokości. Regularnie występuje za granicą. Brał udział w festiwalu Enjoy Jazz w Heidelbergu. Grał też w Moskwie, Lille, Paryżu, Wilnie, Kownie, Jerozolimie, Tel Awiwie, Wiedniu, Londynie i Birmingham.