Zostałeś zalogowany. Za X sek. strona zostanie przeładowana.

Logo NInA
Powrót

Blog NInA - Internetowa soczewka

Narodowy Instytut Audiowizualny skupia jak w soczewce to, co najważniejsze w naszej kulturze. Łączy real z Internetem. Przeszłość z przyszłością. Zobaczmy co jest „pomiędzy”. Jakie są konteksty? Kulisy.
Posty
O autorze

Ciało, na którym nie kończy się życie

Film Body/ciało Małgorzaty Szumowskiej, jedną z najważniejszych polskich produkcji filmowych ostatnich lat pokażemy w cyklu Co słychać w polskim kinie? w czwartek 11 listopada o godzinie 19:00.

25/11/2015

Metafizyka w teatrze

Takie filmy, jakie robi Małgorzata Szumowska przywracają wiarę w kino.

Body/ciało może też przywracać wiarę w to, co kiedyś staroświecko nazywano życiem pozagrobowym. Opowieść zafunkcjonowała w szerszym kontekście, który z jednej strony wyznacza kryzys wiary młodego pokolenia, podszyty nieufnością do instytucji Kościoła, z drugiej zaś - niepokój odczuwany przez osoby sceptycznie nastawione do religii: niepokój, że jest coś więcej niż tylko fizyczność i życie w ziemskiej postaci.

Temat ten od dłuższego czasu podejmuje w teatrze Grzegorz Jarzyna, m. in. w Teoremacie czy ostatnio w Męczennikach. Różne pokazuje perspektywy, generalnie jednak wyrażające przekonanie, że po śmierci ludzka egzystencja się nie kończy.

Małgorzata Szumowska pokazało to w swoim filmie, nie dając bynajmniej łatwych uwag, tylko prezentując przemyślenia złożone, nie wolne od wątpliwości.

Spuścizna Dekalogu

Nie da się ukryć, że tego filmu nie byłoby gdyby nie dorobek Krzysztofa Kieślowskiego. Jego duch, nomen omem, jest w Body/Ciało obecny równie silnie jak duch matki nie dający spokoju ojcu i córce, żyjących w niełatwej, bolesnej relacji. 

Warto zwrócić uwagę, że Szumowska odchodzi od schematu, który każe pokazywać Polskę jako kraj po wszędzie udanym liftingu. Oglądamy zwykłych Polaków, którzy mieszkają, a może nawet wegetują, w blokach i nie przelewa się im: żyją skromnie od pierwszego do pierwszego.

Szumowska jest z nimi i to też jest piękne. Zwłaszcza, że daje nadzieję – nadzieję, że w szarości są jasne tonacje, które przy odrobinie miłości i zrozumienia sprawiają, że w zmęczonym oczach bohaterów może pojawić się błysk. Zaś nadwątlone przeszłością relacje z najbliższymi można odbudować. Trzeba przynajmniej próbować.

Bohaterowie wykreowani przez Janusza Gajosa, Maję Ostaszewską i Justynę Suwałę próbują. A aktorskie role są kolejnym atutem filmu.

Po projekcji zapraszamy na spotkanie na dyskusję na temat dźwięku w filmie z autorami dźwięku: Kacprem Habisiakiem, Marcinem Kasińskim i Marcinem Jachyrą. Spotkanie poprowadzi kuratorka cyklu, Ola Salwa.