Wykłady otwarte Teatru Narodowego organizowane są od 1999 roku. W tym wykładzie o Mironie Białoszewskim – aktorze i twórcy w ramach cyklu z sezonu 2007/2008, pt. Obecność aktora, opowiada Tadeusz Sobolewski, krytyk filmowy, dziennikarz Gazety Wyborczej i autor felietonów w miesięczniku Kino. Wykład został wygłoszony w Teatrze Narodowym w Warszawie 24 listopada 2007 roku.
Białoszewski wprowadza publiczność, swoich czytelników, w „stan wyostrzonej uwagi”. Jak mówi Tadeusz Sobolewski:
Miron Białoszewski (ur. 1922 w Warszawie, zm. 1983 tamże) był poetą, prozaikiem i dramatopisarzem. Choć generacyjnie związany z pokoleniem wojennym (Baczyński, Gajcy, Różewicz, Szymborska, Herbert), znacznie odbiegał od nich poetyką swojej twórczości i pozostał „poetą osobnym” . Oprócz związków z XX-wieczną awangardą, jego twórczość charakteryzuje pogłębiona refleksja nad językiem, dlatego bywa często określany mianem „poety lingwistycznego”. Jako poeta zasłynął w 1956 roku, kiedy ukazał się tomik poezji Obroty rzeczy, zaś jako prozaik – po wydaniu Pamiętnika z powstania warszawskiego, w którym 23 lata po koszmarach wojennych spisał swe przeżycia powstańcze.